Ania z Zielonego Wzgórza – quiz i test

Ktoś po drodze przekręcił ich prośbę. Prośbę Cuthbertów przekazywano sobie po drodze i ktoś ją przekręcił, więc pani Spencer przywiozła dziewczynkę. Wyjaśnia się to, gdy Maryla jedzie z Anią do pani Spencer.

U pani Blewett. Pani Blewett szukała dziewczynki do ciężkiej pracy w domu pełnym dzieci. Maryla zobaczyła, jak Ania się jej boi, i nie oddała jej, a wkrótce postanowiła ją zatrzymać.

Kordelią. Ania uważała swoje imię za mało romantyczne i prosiła Marylę, by mówiła do niej Kordelio. Gdy Maryla się nie zgodziła, Ania prosiła chociaż o ładną formę prawdziwego imienia.

Tupała i krzyczała, że jej nienawidzi. Pani Linde skomentowała piegi i rude włosy Ani. Dziewczynka tupała, krzyczała, że jej nienawidzi, i nazwała ją nieuprzejmą kobietą, a Maryla odesłała ją do pokoju.

Uklękła i długo, barwnie mówiła o swoim żalu. Ania padła przed panią Linde na kolana i wygłosiła wielką mowę o swojej winie. Pani Linde była wzruszona, a Maryla zauważyła, że Ania prawie cieszy się tym przedstawieniem.

Złożyły przysięgę wiernej przyjaźni. Ania od dawna marzyła o prawdziwej przyjaciółce. Podały sobie ręce i przysięgły sobie wierność, dopóki istnieją słońce i księżyc.

Bez przyznania się nie mogła iść na piknik. Maryla zamknęła Anię w pokoju, dopóki ta się nie przyzna. Ania wymyśliła więc historię o zgubieniu broszki w stawie Barrych, żeby zdążyć na wymarzony piknik.

Była zaczepiona o koronkowy szal Maryli. Maryla wyjęła szal ze skrzyni i zobaczyła na nim swoją broszkę. Zrozumiała, że niesłusznie oskarżyła Anię, i przeprosiła ją.

Pociągnął ją za warkocz i przezywał. Gilbert chciał zwrócić na siebie uwagę Ani. Szarpnął ją za rudy warkocz i nazwał marchewką, a Ania rozbiła mu na głowie swoją tabliczkę.

Postawił ją pod tablicą z napisem o złym charakterze. Ania musiała stać przed całą klasą, a nad nią widniał napis, że ma bardzo zły charakter. Następnego dnia za spóźnienie posadzono ją z Gilbertem i wtedy przestała chodzić do szkoły.

Domowe wino porzeczkowe. Maryla przeniosła sok do piwnicy i zapomniała o tym. Ania wzięła ze spiżarni butelkę wina porzeczkowego, a Diana wypiła trzy duże szklanki i wróciła do domu pijana.

Uratowała jej chorą siostrę Minnie May. Minnie May dostała krupu, gdy rodziców nie było w domu. Ania znała tę chorobę z czasów, gdy opiekowała się bliźniętami pani Hammond, i przez całą noc ratowała dziecko. Pani Barry przeprosiła ją i znów pozwoliła dziewczynkom się przyjaźnić.

Ciotka Diany, panna Józefina Barry. Dziewczynki ścigały się do łóżka w pokoju gościnnym i nie wiedziały, że przyjechała ciotka. Panna Barry była wściekła, ale przeprosiny Ani ją rozbawiły i obie się zaprzyjaźniły.

Lekarstwo zamiast wanilii. Maryla przelała lekarstwo do pustej buteleczki po wanilii i nie uprzedziła Ani. Pani Allan zjadła kawałek ciasta i nic nie powiedziała, a potem pocieszała zawstydzoną Anię.

Koleżanka rzuciła jej wyzwanie. Złośliwa koleżanka Josie Pye wyzwała Anię, by przeszła po kalenicy dachu. Ania przyjęła wyzwanie, spadła i złamała kostkę, więc przez kilka tygodni nie mogła chodzić.

Sukienkę z bufiastymi rękawami. Mateusz zauważył, że Ania jest ubrana skromniej niż inne dziewczęta. Wstydził się kupować w sklepie, więc poprosił panią Linde, by uszyła modną sukienkę.

Włosy zzieleniały i trzeba było je ściąć. Ania kupiła od domokrążcy farbę, która miała dać kruczoczarny kolor. Wyszedł brudnozielony, nie dało się go zmyć i Maryla ostrzygła Anię bardzo krótko.

Łódka przeciekała i Ania uczepiła się pala mostu. Dziewczęta odgrywały scenę z poematu, a Ania leżała w łodzi jak martwa Elaine. Łódź zaczęła nabierać wody, więc Ania w ostatniej chwili wspięła się na pal mostu.

Zajęła pierwsze miejsce razem z Gilbertem. Ania i Gilbert mieli tyle samo punktów, a jej nazwisko było pierwsze na liście dwustu osób. Wiadomość przyniosła Diana z gazetą.

Stypendium Avery'ego na studia. Stypendium dawało pieniądze na cztery lata studiów w Redmond dla najlepszego z angielskiego. Złoty medal zdobył Gilbert.

Bank z oszczędnościami Cuthbertów upadł. Mateusz przeczytał w gazecie, że upadł bank, w którym trzymali wszystkie pieniądze. Wstrząs był tak silny, że zmarł na miejscu.

Groziła jej utrata wzroku i nie dałaby rady sama. Okulista powiedział Maryli, że musi oszczędzać oczy, bo inaczej oślepnie. Bez Mateusza nie mogła prowadzić gospodarstwa.

Zrezygnować ze studiów i uczyć w pobliżu. Ania nie przyjęła stypendium, żeby Maryla nie została sama i nie straciła domu. Mówiła, że nie wyrzeka się ambicji, tylko zmienia ich cel.

Nieśmiały i małomówny, ale bardzo dobry. Mateusz bał się obcych ludzi, a zwłaszcza kobiet, i rzadko się odzywał. Od pierwszego dnia polubił Anię i zawsze stawał po jej stronie.

Surowa i praktyczna, rzadko okazuje uczucia. Maryla wychowywała Anię twardo i nie lubiła marzycielstwa. Z czasem pokochała dziewczynkę i pod koniec potrafiła jej to powiedzieć.

Wiedziała o wszystkim, co działo się u sąsiadów. Pani Linde siedziała przy oknie i obserwowała drogę, a potem dowiadywała się wszystkiego o sąsiadach. Choć była szorstka, miała dobre serce i pomagała Cuthbertom.

Gilbert Blythe. Gilbert przepływał akurat łodzią i odwiózł Anię na brzeg. Poprosił ją o przyjaźń, ale wciąż obrażona Ania odmówiła, czego potem żałowała.

Nową nauczycielką w szkole. Panna Stacy zastąpiła pana Phillipsa w szkole. Umiała wydobyć z uczniów to, co najlepsze, i prowadziła dodatkowe lekcje dla chcących zdawać do Queen's.

Żoną nowego pastora. Pani Allan uczyła w szkółce niedzielnej i była dla Ani wzorem dobroci. To dla niej Ania upiekła nieszczęsne ciasto.

Rozmawiała z odbiciem w szybie szafki. Ania wyobrażała sobie, że jej odbicie w szklanych drzwiczkach szafki to przyjaciółka, i nadała jej imię. To pokazuje, jak wyobraźnia pomagała jej znosić samotność.

Mateusz. Mateusz mówi to krótko przed śmiercią, gdy Ania żałuje, że nie jest chłopcem i nie może mu więcej pomóc. Te słowa zamykają wątek pomyłki z początku książki.

Na Wyspie Księcia Edwarda w Kanadzie. Avonlea to wymyślona wieś na prawdziwej Wyspie Księcia Edwarda w Kanadzie. Ania przyjechała tam z sierocińca w Nowej Szkocji.

Bohaterką poematu o rycerzach króla Artura. Dziewczęta uczyły się w szkole poematu Tennysona, w którym zmarła Elaine płynie łodzią do Camelotu. Ania chciała przeżyć tę scenę naprawdę.

Bujna wyobraźnia i szybkie działanie bez namysłu. Ania wymyślała historie i nazwy, ale też często marzyła zamiast pilnować obowiązków. Sama pocieszała się, że nigdy nie popełnia dwa razy tego samego błędu.