- ballada
- Wierszowany utwór o niezwykłym, często fantastycznym zdarzeniu, oparty na wierzeniach ludowych. Ma fabułę, dialogi i nastrój tajemnicy.
- synkretyzm rodzajowy
- Łączenie w jednym utworze cech liryki, epiki i dramatu. Ballada jest typowym przykładem.
- świtezianka
- Nimfa wodna z jeziora Świteź. Mickiewicz stworzył tę postać, czerpiąc z ludowych podań o rusałkach i duchach jezior.
- romantyzm
- Epoka w kulturze z pierwszej połowy XIX wieku, ceniąca uczucia, wiarę, ludowość i fantastykę. Za jej umowny początek w Polsce uznaje się „Ballady i romanse” (1822).
- ludowość
- Czerpanie z wierzeń, podań i pieśni ludu. W balladzie widać ją w wierze w duchy jezior i w prostym, surowym kodeksie moralnym.
- fantastyka
- Zdarzenia i istoty niemożliwe w rzeczywistości, np. dziewczyna wynurzająca się z wody czy bieg po jeziorze.
- moralność ludowa
- Proste zasady: dobro zostaje nagrodzone, a zło ukarane. Kara jest natychmiastowa i surowa, wymierzają ją siły nadprzyrodzone.
- kompozycja klamrowa
- Taka budowa utworu, w której zakończenie powtarza lub przypomina początek. W Świteziance wraca pytanie o dziewczynę i odpowiedź „ja nie wiem”.
- topiel
- Głęboka woda, w której można utonąć; tu: głębia jeziora, do której dziewica wabi strzelca.
- błonie
- Rozległa łąka, pastwisko nad wodą lub pod lasem. Tam po przysiędze znika dziewczyna.
- knieja
- Gęsty, dziki las. Strzelec pyta dziewczynę, czy zawsze ma błądzić po kniejach.