- tragedia antyczna
- Gatunek dramatu z Grecji, w którym bohater uwikłany w nierozwiązywalny konflikt ponosi klęskę. Wystawiano ją w Atenach podczas świąt ku czci Dionizosa.
- prolog
- Początkowa część tragedii przed wejściem chóru, która wprowadza w sytuację. W „Antygonie” to rozmowa Antygony z Ismeną.
- parodos
- Pierwsza pieśń chóru, śpiewana w chwili wejścia na scenę. W „Antygonie” starcy witają słońce po zwycięstwie nad wrogiem.
- epejsodion
- Część tragedii z dialogami aktorów, umieszczona między pieśniami chóru; odpowiada mniej więcej aktowi.
- stasimon
- Pieśń chóru śpiewana między epejsodionami, w której chór komentuje wydarzenia i wyraża myśli o losie, bogach i człowieku.
- eksodos
- Końcowa część tragedii, po której chór schodzi ze sceny. W „Antygonie” obejmuje relacje posłańców i rozpacz Kreona.
- zasada trzech jedności
- Reguła budowy dramatu: jedność czasu (akcja w ciągu doby), miejsca (jedno miejsce) i akcji (jeden wątek). Teoretycy wyprowadzili ją z dawnych tragedii greckich i z Arystotelesa.
- katharsis
- Według Arystotelesa oczyszczenie, którego doznaje widz tragedii dzięki przeżyciu litości i trwogi.
- fatum
- Nieodwracalny los, przeznaczenie, od którego człowiek nie może uciec. W „Antygonie” ciąży nad rodem Labdakidów.
- konflikt tragiczny
- Sytuacja, w której bohater musi wybrać między dwiema równie ważnymi racjami, a każdy wybór prowadzi do klęski.
- hybris
- Pycha, czyli przekonanie człowieka, że może stawiać się ponad prawami bogów. Za nią spada kara, jak na Kreona.
- Labdakidzi
- Tebański ród królewski wywodzący się od Labdakosa: Lajos, Edyp i jego dzieci. Według mitu ciążyła nad nim klątwa.