Artysta – quiz i test

Z ogłoszenia w gazecie. Na początku opowiadania Kogut czyta w gazecie ogłoszenie cyrku i od razu decyduje, że się zgłosi.

Zwierząt. Cyrk ogłasza, że potrzebuje zwierząt. Kogut jest zwierzęciem, więc wydaje mu się, że to szansa dla niego.

Mówi, że zawsze chciał być artystą. Kogut od razu ogłasza, że od zawsze marzył o byciu artystą. Ta deklaracja łączy się z tytułem opowiadania.

O sławie, pieniądzach i wyjazdach za granicę. Po drodze Kogut snuje wielkie plany: sława, pieniądze, może podróże za granicę. Jego marzenia są ogromne, zanim jeszcze cokolwiek pokazał.

Z amerykańską wytwórnią filmową. Kogut chce podpisać kontrakt z Metro-Goldwyn-Mayer, znaną wytwórnią filmową z USA. To pokazuje, jak bardzo wybiega myślą naprzód.

Na świeżym powietrzu, gdy rozkładano namiot. Dyrektor urzęduje na świeżym powietrzu, a obok właśnie rozwija się namiot cyrkowy. Rozmowa odbywa się więc w biegu, przy pracach cyrku.

Za lwa, a potem ewentualnie za tygrysa. Kogut podaje się za lwa, a gdy dyrektor się dziwi, proponuje tygrysa. Woli udawać groźne zwierzę niż być sobą i na tym opiera się komizm sceny.

Nieźle, ale ma lepszych kandydatów do tej roli. Dyrektor uprzejmie przyznaje, że pokaz nie był zły, ale ma lepszych kandydatów. W roli, którą wybrał, Kogut nie ma więc szans.

Gdyby Kogut zgodził się występować jako kogut. Dyrektor proponuje, że zaangażuje Koguta, jeśli ten zgodzi się być w cyrku kogutem. To jedyna realna szansa bohatera.

Obraża się i odmawia. Kogut czuje się urażony propozycją i odmawia. Dyrektor żegna go i bohater wraca z niczym.

Ponuro milczy. Po porażce Kogut wraca w ponurym milczeniu. W końcu narrator pyta go o powód całej sytuacji.

Że artysta zawsze ma ambicje. Ostatnia wypowiedź ma formę pytania retorycznego: artysta bez ambicji nie istnieje. Ta ironiczna uwaga zamyka opowiadanie.

Próżność i zarozumiałość. Kogut marzy o sławie i chce grać kogoś, kim nie jest, choć nie ma do tego warunków. Przecenia siebie i nie umie spojrzeć na siebie krytycznie.

Kpi z nich, ale nie mówi tego wprost. Lis odzywa się w tekście tylko dwa razy i za każdym razem kpi. Według opracowań (np. OKE Kraków) widzi, że plan Koguta się nie uda, ale nie mówi mu tego wprost.

Lis i narrator. Kogutowi towarzyszą Lis i narrator. Podczas rozmowy z dyrektorem obaj zatrzymują się w pobliżu i patrzą z boku.

Jest uprzejmy i rzeczowy. Dyrektor grzecznie wita kandydata, pyta, jak się nazywa, i spokojnie ocenia jego pokaz. Nie daje się jednak nabrać na udawanie.

Lis. Kogut milczy, więc odpowiada za niego Lis. To ostatnie słowa opowiadania.

Uczestnikiem wydarzeń, mówi w 1. osobie. Narrator mówi w pierwszej osobie i bierze udział w wydarzeniach. Nie zna myśli Koguta, dlatego w drodze powrotnej pyta go o powód jego zachowania.

Jest prozą i nie ma wyraźnego morału. Utwór ma cechy bajki, bo zwierzęta pokazują ludzkie wady. Jest jednak napisany prozą i kończy się ironiczną uwagą, a nie pouczeniem wypowiedzianym wprost.

Personifikacja. Zwierzęta czytają gazety, planują kariery i rozmawiają z dyrektorem. Nadanie im ludzkich cech to personifikacja, dzięki której autor pokazuje ludzkie słabości.

Dialog. Akcja posuwa się głównie dzięki krótkim rozmowom: Koguta z Lisem, Koguta z dyrektorem i narratora z bohaterami. Narracji jest bardzo mało.

Ironiczny, bo Kogut tylko marzy o byciu artystą. Tytuł odnosi się do Koguta, który chce być artystą, ale nie ma ani talentu, ani pomysłu na siebie. Słowo artysta brzmi więc ironicznie.

Rozdźwięk między marzeniami a możliwościami. Kogut chce sławy, ale nie ocenia swoich możliwości. Rozdźwięk między marzeniem a umiejętnościami wywołuje komizm i jest głównym problemem tekstu.

Warto być sobą, zamiast udawać kogoś innego. To interpretacja: Kogut ponosi porażkę, bo próbuje uchodzić za kogoś, kim nie jest. Często odczytuje się to jako zachętę do akceptowania siebie.

W czasie nieokreślonym, akcja trwa krótko. Opowiadanie nie podaje daty ani epoki. Wydarzenia następują szybko po sobie: ogłoszenie, droga, rozmowa z dyrektorem i powrót.

Rysownikiem satyrycznym. Mrożek zaczynał w 1950 roku jako rysownik satyryczny, m.in. w Przekroju. Później słynął jako dramaturg i autor krótkich opowiadań.

Tango. Międzynarodowy rozgłos dało Mrożkowi Tango z 1964 roku. Policja była jego debiutem dramatycznym, a Wesele w Atomicach to opowiadanie.

1930–2013. Mrożek urodził się w 1930 roku w Borzęcinie, a zmarł w 2013 roku w Nicei. To pisarz czasów powojennych i współczesnych.