- dramat romantyczny
- Utwór sceniczny epoki romantyzmu, który łączy tragizm z komizmem, świat realny z fantastycznym i nie trzyma się zasady trzech jedności.
- tragedia
- Gatunek dramatu, w którym bohater uwikłany w winę zmierza do klęski. Słowacki nazwał „Balladynę” tragedią w pięciu aktach.
- ballada
- Gatunek łączący cechy liryki, epiki i dramatu, oparty na ludowych wierzeniach. Z ballad Słowacki wziął motyw zbrodni, którą ujawnia przyroda.
- fantastyka
- Świat istot i zdarzeń nadprzyrodzonych. W dramacie to Goplana, Skierka, Chochlik, zamiana Grabca w wierzbę i duch Aliny.
- anachronizm
- Element, który nie pasuje do epoki, w której toczy się akcja. Słowacki celowo miesza legendarne czasy z realiami późniejszych wieków.
- motyw winy i kary
- Przekonanie, że zbrodnia musi zostać ukarana. Balladyna unika ludzkiego sądu, ale nie unika kary boskiej.
- ludowość
- Korzystanie z wierzeń, pieśni i sposobu myślenia ludu. W „Balladynie” to np. pieśni duchów o malinach i wiara, że natura mści się za zbrodnię.
- plama na czole
- Symbol winy i wyrzutów sumienia, którego nie da się zmyć. Przypomina biblijne znamię Kaina, który zabił brata.
- Gopło
- Jezioro na Kujawach, związane z legendą o Popielu. W dramacie mieszka w nim Goplana.
- korona Popielów
- Cudowna korona Lecha, ukryta przez wygnanego Popiela III. Według pustelnika zamknięte jest w niej szczęście ludu i siła kraju, więc staje się celem walki i zbrodni.