Dżuma – quiz i test

masowo padające szczury. Rieux znajduje martwego szczura pod drzwiami, a wkrótce gryzonie giną w całym mieście. Dopiero potem zaczynają chorować ludzie.

dozorca Michel. Dozorca z domu Rieux najpierw lekceważy martwe szczury, a potem dostaje gorączki i umiera. Jego śmierć otwiera serię zachorowań.

ogłosiły stan zarazy i zamknęły miasto. Prefekt długo zwlekał, ale w końcu ogłosił stan dżumy i odciął Oran od świata. Od tej chwili mieszkańcy są uwięzieni w mieście.

do ucieczki z miasta, by wrócić do ukochanej. Rambert przypadkiem utknął w Oranie, a w Paryżu czekała na niego ukochana kobieta. Próbował wyjechać legalnie, a potem z pomocą przemytników.

został w Oranie i pomagał walczyć z dżumą. Rambert ostatecznie został w Oranie, bo uznał, że nie może myśleć tylko o własnym szczęściu. To jedna z najważniejszych przemian w powieści.

jako karę Bożą za grzechy mieszkańców. Na początku epidemii jezuita mówi z ambony, że Oran cierpi za swoje winy. To pierwsze z dwóch jego kazań w powieści.

na synku sędziego Othona. Surowica nie pomogła i chłopiec umierał w długich męczarniach przy Rieux, Tarrou i Paneloux. Ta niewinna śmierć wstrząsnęła wszystkimi.

że trzeba przyjąć wszystko albo wszystko odrzucić. Po śmierci niewinnego dziecka Paneloux nie potrafi już mówić o prostej karze. Wiara wymaga od niego całkowitego wyboru.

zachorował, choć objawy nie przypominały dżumy. Ksiądz odmawiał wezwania lekarza i szybko gasł. Rieux nie umiał jednoznacznie stwierdzić, na co umarł.

o amazonce jadącej konno alejami Lasku Bulońskiego. Grand chce napisać książkę idealną, więc latami szlifuje jedno początkowe zdanie. Jego rękopis to dziesiątki wersji tego samego zdania.

by spalił jego rękopis. Chory Grand kazał spalić swoje kartki i Rieux to zrobił. Wbrew obawom Grand wyzdrowiał, a po epidemii wrócił do pisania.

popełnić samobójstwo. Wezwany przez sąsiada Cottarda, Granda, Rieux odratował niedoszłego samobójcę. Przyczyny tego kroku długo pozostają tajemnicą.

zaczął strzelać z okna i został aresztowany. Gdy bramy otwarto, Cottard zamknął się w mieszkaniu i strzelał z okna do ludzi na ulicy, aż ujęła go policja.

został jako ochotnik w obozie izolacyjnym. W obozie kwarantanny surowy sędzia się zmienił i zgłosił się do pomocy. Chciał w ten sposób czuć się bliżej tego, co stracił.

gdy epidemia już ustępowała. Tarrou zachorował, gdy wszyscy zaczynali odzyskiwać nadzieję. Do końca opiekowali się nim w domu Rieux i jego matka.

że jego żona zmarła. Wiadomość przyszła, gdy zaraza już ustępowała, a Rieux był po śmierci przyjaciela. To kolejna strata, z którą musi się zmierzyć.

doktorem Bernardem Rieux. Narrator przez całą powieść mówi o sobie w trzeciej osobie i ujawnia się dopiero na końcu. Chciał opowiadać bezstronnie i dać świadectwo ofiarom.

że bakcyl dżumy może kiedyś powrócić. Mieszkańcy świętują, ale narrator wie, że zwycięstwo nie jest ostateczne. Zarazek może latami czekać ukryty i znów uderzyć.

żona wyjechała do sanatorium przed epidemią. Chora żona Rieux wyjechała na leczenie tuż przed epidemią, a do doktora przyjechała matka. Rieux, jak inni, przeżywa rozłąkę z bliską osobą.

leczy dalej, choć wie, że nie wygra ostatecznie. Rieux nie szuka w zarazie sensu, tylko robi to, co do niego należy. Wie, że jego zwycięstwa są zawsze tymczasowe.

uczonym jezuitą i kaznodzieją. Paneloux to wykształcony jezuita, ceniony w Oranie za kazania. Jego postawa pokazuje, jak wiara mierzy się z cierpieniem niewinnych.

skromnym urzędnikiem merostwa. Grand to cichy, sumienny urzędnik, którego zostawiła żona. W czasie epidemii prowadzi statystyki i pomaga w formacjach.

bał się, że policja wróci do jego sprawy. W czasie zarazy wszyscy żyli w strachu, więc Cottard czuł się jak inni i zarabiał na przemycie. Koniec epidemii oznaczał dla niego powrót zagrożenia.

świętym bez Boga. W nocnej rozmowie z Rieux Tarrou wyznaje, że chciałby osiągnąć świętość bez wiary w Boga. To pytanie o moralność człowieka niewierzącego.

ochotnicze formacje sanitarne. Tarrou zaproponował Rieux grupy ochotników do pracy przy chorych. Z czasem dołączyli do nich m.in. Grand i Paneloux.

pracował nad surowicą przeciw dżumie. Stary lekarz jako jeden z pierwszych rozpoznał dżumę. Potem wytrwale przygotowywał nową surowicę, bo ta z Paryża nie działała.

przekłada ziarnka grochu z garnka do garnka. To pacjent Rieux, który leży w łóżku i mierzy czas przekładaniem grochu. Doktor regularnie go odwiedza.

wabił koty pod balkon i na nie pluł. Ta dziwaczna scenka jest w notatkach Tarrou. Gdy w mieście zaczynają się kłopoty, koty przestają przychodzić i staruszek traci swój rytuał.

w Oranie w Algierii. Oran to portowe miasto w Algierii, wtedy kolonii francuskiej. Czas akcji jest zaznaczony tylko ogólnie, co wzmacnia uniwersalny sens.

powieścią paraboliczną. Historia zarazy w Oranie ma drugie, ogólne znaczenie. Czytamy ją jako opowieść o złu i o tym, jak ludzie się wobec niego zachowują.

kroniki prowadzonej przez świadka. Narrator układa wydarzenia po kolei i stara się pisać rzeczowo. Korzysta też z cudzych relacji i zapisków.

wkrótce po II wojnie światowej. Powieść wydano w Paryżu w 1947 roku. Camus wykorzystał w niej doświadczenia z czasów wojny.

jako obraz okupacji i totalitaryzmu. Według wielu badaczy dżuma jest obrazem okupacji hitlerowskiej, a walka formacji przypomina ruch oporu. Camus sam działał w ruchu oporu.

zło tkwiące w świecie i w każdym człowieku. W rozmowie z Rieux Tarrou wyjaśnia, że zło jest w każdym człowieku i trzeba stale nad sobą czuwać. Zaraza jest więc metaforą zła, z którym walczy się bez końca.

z egzystencjalizmem. W szkole Camusa łączy się z egzystencjalizmem, choć sam wolał mówić o filozofii absurdu. W Dżumie pyta, jak żyć i działać w świecie bez sensu.

literacką Nagrodę Nobla. Komitet docenił jego pisarstwo poruszające problemy ludzkiego sumienia. Miał wtedy 44 lata, a w 1960 roku zginął w wypadku samochodowym.