- tragedia
- Gatunek dramatu, w którym bohater zmaga się z losem i ponosi klęskę. Narodziła się w Atenach z obrzędów ku czci Dionizosa.
- fatum
- Nieodwracalny los zapisany przez bogów, którego człowiek nie może uniknąć. Edyp i Lajos uciekają przed przepowiednią, a właśnie przez to ją spełniają.
- ironia tragiczna
- Sytuacja, w której widz zna prawdę, a bohater nie. Słowa i czyny bohatera obracają się wtedy przeciw niemu.
- wina tragiczna
- Wina bohatera, który działa w dobrej wierze, a mimo to łamie prawa bogów. Edyp nie wiedział, kogo zabija i kogo poślubia.
- katharsis
- Według Arystotelesa oczyszczenie widza przez przeżycie litości i trwogi w czasie oglądania tragedii.
- chór
- Grupa postaci, która śpiewa pieśni, komentuje akcję i rozmawia z bohaterami. W „Królu Edypie” to starcy tebańscy.
- epejsodion
- Scena dialogowa tragedii, w której rozwija się akcja. Epejsodiony są przedzielone pieśniami chóru.
- stasimon
- Pieśń chóru śpiewana między epejsodionami. Komentuje to, co właśnie się stało.
- prolog, parodos, exodos
- Prolog to scena przed wejściem chóru, parodos to pieśń na wejście chóru, a exodos to końcowa część tragedii.
- wyrocznia delficka
- Świątynia Apollina w Delfach, gdzie kapłanka Pytia przekazywała odpowiedzi boga. W tragedii Apollo nazywany jest też Febusem i Loksjasem.
- Labdakidzi
- Ród królów tebańskich od Labdaka, ojca Lajosa. Według mitu ciąży na nim klątwa, która dotyka Edypa i jego dzieci.
- zasada trzech jedności
- Reguła ułożona przez późniejszych teoretyków na podstawie dramatu antycznego: jedna akcja, jedno miejsce i czas do jednego dnia. „Król Edyp” ją spełnia: akcja toczy się przed pałacem w Tebach w ciągu dnia.