Mały Książę – quiz i test

za kapelusz. Rysunek przedstawiał węża boa, który połknął słonia, ale dorośli widzieli w nim tylko kapelusz. To pierwszy znak, że dorośli nie rozumieją wyobraźni dziecka (rozdział I).

miał awarię silnika samolotu. Silnik samolotu się zepsuł i pilot musiał sam go naprawić, mając wodę na kilka dni. Od tej awarii zaczyna się jego spotkanie z Małym Księciem (rozdział II).

o narysowanie baranka. Chłopiec obudził pilota o świcie i uparcie prosił o rysunek baranka. Ta dziwna prośba rozpoczyna ich przyjaźń (rozdział II).

skrzynka, w której był baranek. Pilot, zniecierpliwiony kolejnymi poprawkami, narysował skrzynkę i powiedział, że baranek jest w środku. Chłopiec był zachwycony, bo potrafił zobaczyć to, czego nie widać (rozdział II).

do zjadania młodych baobabów. Chłopiec liczył, że baranek zje pędy baobabów, zanim urosną. Potem martwił się, że baranek zje też różę, co staje się ważnym wątkiem książki (rozdziały V i VII).

czyścił je, także ten wygasły. Na planecie były dwa czynne wulkany i jeden wygasły. Książę starannie czyścił wszystkie, także wygasły, bo – jak mówił – nigdy nic nie wiadomo (rozdział IX).

parawanem i szklanym kloszem. Róża domagała się parawanu przed przeciągami i klosza na noc. Opieka nad nią pokazuje, jak wiele czasu Książę jej poświęcał (rozdział VIII).

skorzystał z wędrówki dzikich ptaków. Narrator przypuszcza, że chłopiec wykorzystał przelot wędrownych ptaków. Przed odlotem uporządkował planetę i pożegnał różę (rozdział IX).

przeprosiła i wyznała mu miłość. Dopiero przy pożegnaniu róża przyznała, że była niemądra i że go kocha. Nie chciała już klosza i życzyła mu szczęścia (rozdział IX).

żmiję. Na pustyni w Afryce chłopiec nie zobaczył ludzi, tylko żmiję. Rozmowa z nią zapowiada zakończenie utworu (rozdział XVII).

echo. Chłopiec liczył, że z góry zobaczy ludzi, a usłyszał tylko echo powtarzające jego słowa. Uznał, że ludziom brakuje wyobraźni (rozdział XIX).

zobaczył tysiące róż podobnych do swojej. Róża mówiła mu, że jest jedyna we wszechświecie, a w jednym ogrodzie rosło ich pięć tysięcy. Uznał, że ma tylko zwyczajny kwiat, i poczuł się bardzo nieszczęśliwy (rozdział XX).

studnię. Gdy pilotowi skończyła się woda, wyruszyli razem na poszukiwanie i o świcie trafili na studnię. Woda z niej była dla chłopca czymś więcej niż napojem (rozdziały XXIV i XXV).

o skórzanym pasku. Bez paska kagańca nie da się założyć. Dlatego pilot do końca nie wie, czy baranek nie zjadł róży (rozdziały XXV i XXVII).

pozwolił, by ukąsiła go żmija. Żmija obiecała mu kiedyś pomoc w powrocie. Chłopiec wyjaśnił pilotowi, że jego ciało jest za ciężkie, by zabrać je tak daleko (rozdział XXVI).

gwiazdy, które będą się śmiać. Chłopiec powiedział, że będzie się śmiał na jednej z gwiazd, więc dla pilota wszystkie gwiazdy będą się śmiały. Pilot od tej pory lubi nocą słuchać gwiazd (rozdziały XXVI i XXVII).

kaszlała i udawała słabą. Róża była próżna i kapryśna, a gdy przyłapano ją na kłamstwie, kaszlała, by chłopiec poczuł się winny. Książę zrozumiał później, że kryła się za tym czułość (rozdział VIII).

tylko takie, które dało się wykonać. Król uważał, że od każdego można wymagać tylko tego, co jest w stanie zrobić. Dlatego zachód słońca obiecał dopiero na wieczór (rozdział X).

żeby go podziwiano i oklaskiwano. Próżny słyszał tylko pochwały i kłaniał się, gdy chłopiec klaskał. Choć mieszkał sam, chciał być uznany za najwspanialszego na planecie (rozdział XI).

żeby zapomnieć, że wstydzi się picia. Pijak tkwił w zamkniętym kole: pił, by zapomnieć o wstydzie, a wstydził się, bo pił. Ta krótka wizyta bardzo zasmuciła chłopca (rozdział XII).

gwiazdy. Bankier uważał gwiazdy za swoją własność i zapisywał ich liczbę, by być bogatym. Mały Książę zauważył, że sam dba o swój kwiat i wulkany, a bankier nie jest gwiazdom do niczego potrzebny (rozdział XIII).

dzień na jego planecie trwał minutę. Planeta obracała się coraz szybciej, a polecenie się nie zmieniło, więc latarnik co chwilę zapalał i gasił latarnię. Wierność obowiązkowi zrobiła na chłopcu wrażenie (rozdział XIV).

latarnika. Latarnik jako jedyny nie zajmował się wyłącznie sobą, a jego praca miała sens. Chłopiec pomyślał, że tylko z nim mógłby się zaprzyjaźnić (rozdział XIV).

bo kwiaty szybko przemijają. Geograf notował tylko rzeczy trwałe, takie jak góry i oceany, a kwiaty uznał za efemeryczne. Wtedy Książę pierwszy raz pożałował, że zostawił różę samą (rozdział XV).

że jest ich niewielu i wiatr nimi miota. Niepozorny kwiat widział kiedyś karawanę i uważał, że ludzi jest tylko kilku, a brak korzeni sprawia, że wiatr ich nosi. To kolejny obraz samotności na Ziemi (rozdział XVIII).

stworzyć więzi. Lis tłumaczy, że dzięki oswojeniu dwie istoty stają się sobie potrzebne i jedyne na świecie. To kluczowe pojęcie całej książki (rozdział XXI).

ma kolor jego złotych włosów. Lis nie jada chleba, więc pszenica nic dla niego nie znaczyła. Po oswojeniu jej złoty kolor miał mu przypominać przyjaciela (rozdział XXI).

nigdzie nie czują się zadowoleni. Podróżni ciągle przenoszą się z miejsca na miejsce i nigdzie nie są zadowoleni. Tylko dzieci przyglądają się światu za oknem (rozdział XXII).

powiastka filozoficzna. Utwór ma baśniową fabułę, ale przekazuje prawdy o życiu, przyjaźni i miłości. Dlatego w szkole nazywa się go powiastką filozoficzną.

Léonowi Werthowi, swojemu przyjacielowi. Autor przeprasza dzieci, że dedykuje książkę dorosłemu, i ostatecznie kieruje ją do przyjaciela z czasów, gdy ten był chłopcem. Dedykacja otwiera książkę.

w Nowym Jorku w 1943 roku. Książka ukazała się w 1943 roku w Stanach Zjednoczonych, gdzie przebywał autor, po angielsku i po francusku. We Francji wydano ją dopiero po wojnie.

był lotnikiem. Autor był pilotem i sam przeżył katastrofę na Saharze. Zaginął w 1944 roku podczas lotu nad Morzem Śródziemnym. Postać pilota-narratora ma w nim swój pierwowzór.

żona autora, Consuelo. Badacze łączą kapryśną, ale kochaną różę z żoną pisarza, Consuelo, z którą łączył go burzliwy związek. Wskazują na to m.in. listy autora.

zło, które trzeba usuwać, póki jest małe. Pędy baobabów trzeba wyrywać codziennie, bo inaczej rozsadzą planetę. Badacze widzą w nich obraz zła, nawet zagrożenia z czasów wojny (rozdział V).

wady i dziwactwa dorosłych. Król, próżny, pijak, bankier, latarnik i geograf żyją samotnie i każdy zajmuje się jedną sprawą. Podczas tych wizyt chłopiec kilka razy powtarza, że dorośli są bardzo dziwni (rozdziały X–XV).

najważniejsze rzeczy dostrzega się sercem. Lis uczy, że prawdziwa wartość jest niewidoczna dla oczu i że róża jest ważna dzięki czasowi, który chłopiec jej poświęcił. To główne przesłanie książki (rozdział XXI).