Przedwiośnie – quiz i test

w Baku. Seweryn Baryka był wysokim urzędnikiem na polach naftowych w Baku, nad Morzem Kaspijskim. Tam dorastał Cezary, a matka tęskniła za rodzinnymi Siedlcami.

wskazał go władzom rewolucyjnym. Po dekrecie komisarskim Cezary „dla idei” sam wskazał skarb w piwnicy. Matka miała jednak osobno ukrytą część kosztowności w grocie za miastem i potajemnie wymieniała je na żywność.

upadła wycieńczona przy przymusowych robotach. Jadwigę Barykową skierowano do ciężkich robót publicznych w porcie. Pchnięta przez dozorcę upadła na drodze i zmarła; przy pogrzebie Cezary zobaczył, że ktoś zdarł z jej palca ślubną obrączkę.

wywoził i zakopywał zwłoki. Cezary poganiał woły ciągnące arbę pełną trupów, a potem zasypywał zbiorową mogiłę za miastem. Widok zamordowanej młodej Ormianki bardzo nim wstrząsnął.

po nuconym zdrobnieniu swojego imienia. Żebrak siedzący na kupie kamieni wciąż nucił „Czaruś — Czaruś — Czaruś…”. Gdy podniósł głowę, Cezary zobaczył niebieskie oczy ojca.

wynalazca o nazwisku Baryka. Ojciec opowiada w pociągu o genialnym imienniku, doktorze Baryce, który z nadmorskiego piasku wytwarza szkło. Ta zmyślona opowieść ma przyciągnąć syna do Polski.

skradziono ją z przechowalni. Barykowie oddali walizkę na dworcu i dostali kwit, ale kolejarz oznajmił, że jej nie ma. Przepadły w niej lekarstwa, wszystkie papiery i rodzinna broszura, której Seweryn bardzo pilnował.

w wagonie pociągu jadącego do Polski. Chory ojciec umarł w drodze, zanim dojechał do granicy. Pochowano go przy kościele w mijanym miasteczku, a przed śmiercią kazał synowi odszukać w Warszawie Gajowca.

biedne, zabłocone miasteczko. Zamiast szklanych domów zobaczył nędzne budy, błoto i bosych chłopców tańczących nad rzeczką. Wtedy zadał sobie pytanie o szklane domy ojca.

Cezary wyniósł rannego Hipolita z lasu. W wojnie z bolszewikami Hipolit został pokłuty bagnetami i porzucony w lesie Rogacz. Cezary wrócił po niego i odniósł go na ramieniu do swoich, za co Hipolit zaprosił go do Nawłoci.

na Chłodku. Zachwycony Chłodkiem Cezary chciał tam pracować i poznać życie prostych ludzi. Hipolit wyśmiał ten pomysł jako tołstojowską pozę.

w Odolanach. Laura zorganizowała piknik w pałacu pana Storzana w Odolanach, by zebrać pieniądze na protezy dla inwalidów wojennych. Tam Karolina odkryła romans Cezarego z Laurą.

od strychniny w szklance wody. Karolina wypiła u państwa Turzyckich wodę z sokiem porzeczkowym i wkrótce zmarła. Sekcja wykazała w jej ciele strychninę.

Wandę Okszyńską. Wanda przyniosła Karolinie tacę z wodą i sama posłodziła wodę. Aresztowano ją, ale wypuszczono z braku dowodów, a sprawa pozostała niewyjaśniona.

umierający starcy w zimnych stodołach. Cezary podglądał przez szpary w stodołach starców wyniesionych przez rodzinę na mróz, by prędzej umarli. Nazwał to drugim biegunem urządzenia ludzkiego życia, obok rewolucyjnego Baku.

mówił, że Polska może odrodzić społeczeństwo. Na zebraniu komunistów w biurze firmy „Polex” Cezary zasugerował, że czynnikiem odrodzenia może być sama Polska. Wywołało to wściekłość, a Lulek wyszydził go na pożegnanie.

Cezary idzie na czele marszu na Belweder. W ostatniej scenie Cezary wychodzi z szeregu robotników i idzie sam wprost na kordon wojska przed Belwederem. Zakończenie jest otwarte, nie wiadomo, czy przyłączył się do komunistów.

jej dawnym wielbicielem z Siedlec. Jadwiga wspominała w Baku młodzieńczą miłość do Gajowca, którego odrzuciła dla Seweryna. W Warszawie Gajowiec opiekuje się Cezarym i godzinami rozmawia z nim o zmarłej.

urzędnika w ministerstwie skarbu. Gajowiec był wysokim urzędnikiem w Ministerium Skarbu. Dał Cezaremu pracę i pisał książkę o prawdziwej Polsce, w której Baryka mu pomagał.

z Ukrainy. Bolszewicy odebrali Karolinie majątek na Ukrainie, a jej rodzice zmarli. W Nawłoci pracuje na swoje utrzymanie przy gospodarstwie.

z gry na fortepianie. Wanda nie umiała tabliczki mnożenia, ale grała na fortepianie z wielkim talentem. Potajemnie zakochała się w Cezarym.

wdową i dziedziczką Leńca. Laura była wdową po Kościenieckim i właścicielką Leńca. Nie mogła sama spłacić matki i dzieci zmarłego męża, które miały prawo do części majątku.

bogatym narzeczonym Laury. Barwicki to zamożny dorobkiewicz z Suchołustka, który nie poszedł na wojnę z powodu astmy. Cezary go nienawidził, a w końcu Laura wyszła za niego za mąż.

przyrodnim bratem Hipolita. Wesoły ksiądz Anastazy, przyrodni brat Hipolita, lubił śpiewać piosenkę „Caroline, Caroline”. Wyspowiadał umierającą Karolinę i powiedział, że nie jest samobójczynią, lecz ofiarą.

chorowitym studentem prawa. Lulek był chorym na astmę studentem prawa i zagorzałym komunistą. Ziemian nazywał pogardliwie „nawłoć”, a ich kobiety „laury, laurynki”.

u kolegi Buławnika. Cezary zamieszkał w pokoju kolegi z medycyny, Buławnika, w dzielnicy żydowskiej. Tam odwiedzał go Lulek.

Seweryn Baryka. Ojciec odpowiada tak synowi, który twierdzi, że łotra trzeba zabić. Seweryn wierzy w budowanie nowego życia, a nie w rewolucyjną przemoc.

Cezary Baryka. Cezary krzyczy to w kłótni z Gajowcem i domaga się reformy rolnej i wielkiego czynu. Gajowiec odpowiada, że najpierw trzeba obronić państwo przed wrogami.

Antoniego Lulka. Lulek cieszył się z każdej klęski młodego państwa i czekał na jego upadek. Cezary, choć mu ulegał, w głębi serca stał po stronie Polski.

Wiatr od wschodu. Powieść ma wstęp Rodowód i trzy części: Szklane domy, Nawłoć i Wiatr od wschodu. Tytuł trzeciej części często odczytuje się jako aluzję do idei rewolucyjnych płynących z Rosji.

w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 roku Cezary wstąpił do wojska razem z kolegami ze studiów, choć nie pałał entuzjazmem do walki z bolszewikami. W obronie Baku przed Turkami brał udział wcześniej, jeszcze przed przyjazdem do Polski.

rozgromienie bolszewików w 1920 roku. Gajowiec uważał, że zwycięstwo nad Armią Czerwoną bez poparcia polskich robotników dla bolszewików to „cud nad Wisłą”. Świadczyło to dla niego o opiece nad Polską.

marzenie o nowoczesnej, sprawiedliwej Polsce. Szklane domy to utopia ojca: czyste, zdrowe i tanie domy dla wszystkich, zbudowane dzięki wynalazkowi, a nie przemocy. Zderzenie z polską biedą obnaża ten mit.

niepewny czas tuż przed wielkimi zmianami. Przedwiośnie to pora między zimą a wiosną, a w przenośni stan młodego państwa i Cezarego, w którym wszystko dopiero się rozstrzyga. Słowo pada m.in. pod koniec części I, w rozmowie z Gajowcem i w ostatniej scenie.