Wesele – quiz i test

Czepca z Dziennikarzem o polityce. Scena 1 aktu I: Czepiec zagaduje Dziennikarza o wieści z gazet, a ten zbywa go wymijająco. Już na początku widać, że inteligencja i chłopi nie umieją ze sobą rozmawiać.

w wiejskiej chacie, w listopadową noc. Didaskalia na początku mówią o nocy listopadowej w chacie, w świetlicy. Wesele trwa całą noc, aż do świtu w zakończeniu.

Rachel. W scenie 36 aktu I Rachel, patrząc na różę owiniętą słomą, mówi: „Zmówię chochoł, każę przyść”. Poeta podchwytuje ten pomysł.

Isi, córce Gospodarza. Na początku aktu II Isia zostaje sama w izbie, zegar bije północ i wtedy pojawia się Chochoł. Dziewczynka przezywa go „chochole” i przegania na pole.

za sprzedanie kraju za moskiewskie złoto. Chór woła do Hetmana „Zaprzedałeś kraj” i wypomina mu „pieniążek moskieski”. Hetman jest zdrajcą, który nawet w piekle krzyczy „wiwat Car!”.

o kubeł wody, by zmyć krew. Upiór powtarza: „Dajcie, bracie, kubeł wody”, bo chce zmyć krew z rąk, twarzy i sukni, a na czole zostaje mu plama. W interpretacjach to znak winy, której nie da się zmyć.

złoty róg. W scenie 24 aktu II Wernyhora wita Gospodarza słowami „Sława, panie Włodzimierzu” i mówi: „Daję Waści złoty róg”. Głos rogu ma obudzić ducha i poderwać ludzi do czynu.

rozesłać wici i zebrać lud przed kaplicą. Wernyhora każe: „Waść masz porozsełać wici, / lud zgromadzić przed kaplicą”, a o świcie nasłuchiwać od strony dróg. Ludzie mają czekać w ciszy na znak.

Jaśkowi. W scenie 26 aktu II Gospodarz wręcza róg Jaśkowi, pierwszemu drużbie, i wysyła go, by zwołał ludzi. Sam nie rusza do działania.

złotą podkowę. W scenie 27 aktu II Staszek przynosi złotą podkowę, która błyszczała w błocie przy progu. Dla Gospodarza to dowód, że Wernyhora naprawdę przyjechał.

trafia do skrzyni, bo szczęście się chowa. Gospodyni uważa, że szczęścia nie pokazuje się światu, a Gospodarz woła „Rzuć do skrzyni”. W akcie III Kuba mówi Czepcowi, że matka schowała podkowę do skrzyni, więc znak zostaje ukryty.

Czepiec. W scenie 18 Czepiec wchodzi w kożuchu z wielką kosą, a w scenie 19 szarpie śpiącego Gospodarza i mówi, że chłopi są gotowi. Gospodarz nie pamięta, co obiecał.

Jaśka, któremu padł koń. Gospodarz ma nadzieję, że to Wernyhora, ale do izby wpada Jasiek z wiadomością, że koń padł w podwórzu. Wielkie oczekiwanie kończy się rozczarowaniem.

schylił się po czapkę z pawimi piórami. Drużba przypuszcza: „Tom sie chyloł po te copke, / to mi może sie odwinoł”. Sam nie wie na pewno, ale wiąże stratę rogu z czapką z pawich piór, czyli z ozdobą.

weselnicy tańczą w kółko jak we śnie. W finale pary tańczą w powolnym, zaklętym kole przy muzyce Chochoła, a Jasiek na próżno woła „chyćcie broni”. Zryw się nie udaje.

Widmo jej zmarłego narzeczonego. W scenie 5 aktu II Widmo przypomina Marysi, że miało być jej mężem. Marysia długo na niego czekała, a on zmarł gdzieś daleko w świecie, choć ona jest już żoną Wojtka.

Dziennikarzowi. W scenie 7 aktu II Stańczyk rozmawia z Dziennikarzem i wręcza mu kaduceus ze słowami: „mąć nim wodę, mąć”. Dziennikarz sam przyznaje, że zamiast budzić rodaków, usypia ich.

pierwszym drużbą. Haneczka mówi w scenie 6 aktu I: „Jasiek dzisiaj pierwszy drużba”, i zaprasza go do tańca.

córką Żyda, karczmarza. Żyd mówi o niej „moja córka”. Rachel to oczytana panna, która była w Wiedniu na operze i kocha poezję. Przychodzi na wesele nocą.

Lucjan Rydel. Dramat powstał po weselu poety Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną w 1900 roku. Wyspiański był na nim gościem.

Chochoł. To słowa Chochoła z ostatniej sceny, powtarzane przy muzyce. Przypominają, że szansa na czyn została zmarnowana: „ostał ci sie ino sznur”.

Jakuba Szelę. Upiór sam mówi: „ja Szela”. Jakub Szela był przywódcą rabacji galicyjskiej w 1846 roku, gdy chłopi mordowali szlachtę.

Ksawerego Branickiego. Chór nazywa go „hetmanie Branecki”. Branicki był jednym z przywódców konfederacji targowickiej i symbolem zdrady.

Zawiszę Czarnego. Rycerz Czarny to Zawisza Czarny z Garbowa, uosobienie rycerskiego honoru z czasów Grunwaldu. Sam woła: „Grunwald, miecze, król Jagiełło!”.

kozackim lirnikiem i wieszczem. Wernyhora to legendarny kozacki lirnik, który przepowiadał odrodzenie Polski. Gospodarz rozpoznaje go po lirze i siwej brodzie, a fotografia obrazu Matejki z Wernyhorą wisi w izbie.

słomianym okryciem krzewu na zimę. Chochoł mówi Isi, że ubrał go jej „tatuś”, czyli Gospodarz, bo bał się, że jesienny wicher zmrozi „róży krzak”. W dramacie staje się symbolem uśpienia i bezwładu.

wezwanie narodu do czynu. Wernyhora mówi, że na głos rogu „spotężni się Duch”, a bez niego, jak dodaje Gospodarz, „wniwecz pójdzie cały ruch”. Zgubienie rogu oznacza zmarnowaną szansę na zryw.

o rabacji galicyjskiej z 1846 roku. Pan Młody i Gospodarz wspominają, że ich przodków mordowali chłopi. Chodzi o rabację z 1846 roku, a weselne zbratanie z chłopami tę pamięć zagłusza.

Młodej Polski. Dramat wystawiono po raz pierwszy w 1901 roku w Teatrze Miejskim w Krakowie. Uważa się go za jedno z najważniejszych dzieł Młodej Polski.

w akcie II, po północy. Zjawy przychodzą w akcie II, gdy o północy zjawia się Chochoł. Akt I to realistyczny obraz wesela, a w akcie III goście czekają na znak od Wernyhory.