Zemsta – quiz i test

o naprawę muru granicznego. Rejent posyła murarzy, by naprawili mur graniczny dzielący zamek, a Cześnik chce go zburzyć. Ten spór o mur napędza całą akcję.

kusi go jej bogaty majątek. Już w pierwszej scenie Cześnik czyta papiery i zachwyca się lasami, czynszami i trzema folwarkami wdowy. O uczuciach prawie nie mówi.

chowa się za róg domu. Papkin wysyła przodem Śmigalskiego i woła, że idzie za nim, a sam cofa się za róg domu. Odważny staje się dopiero, gdy wszyscy odejdą.

oddaje się Papkinowi w niewolę. Wacław staje za Papkinem, prosi o pardon i sam chce iść za nim jako jeniec. Dzięki temu może być blisko Klary.

za komisarza Rejenta. Zapytany przez Papkina, Wacław przedstawia się jako komisarz swojego pana, czyli Rejenta. Ukrywa, że jest jego synem.

potajemny ślub po ucieczce. Wacław sugeruje, że Klara powinna dać się wykraść i wziąć z nim ślub. Klara odmawia, bo nie chce żyć w niesławie.

sakiewką ze złotem. Wacław brzęczy sakiewką i obiecuje ją Papkinowi, a ten od razu mięknie. Sakiewkę dostaje później z poleceniem „milcz”, choć wie, że Wacław jest jego rywalem do ręki Klary.

milczenie, post i krokodyla. Klara żąda pół roku milczenia, roku i sześciu dni o chlebie i wodzie oraz przywiezienia żywego krokodyla. Tak żartobliwie pozbywa się natrętnego adoratora.

zanieść Rejentowi wyzwanie na pojedynek. Cześnik boi się, że Rejent będzie się z nim procesował, i woli pojedynek. Papkin ma go wyzwać na spotkanie u trzech kopców w Czarnym Lesie.

namawia ich do skargi na pobicie. Rejent wmawia murarzom, że zostali pobici i skaleczeni, i każe im podpisać skargę krzyżykiem. Chce wytoczyć Cześnikowi proces.

sto tysięcy dla strony, która ją zerwie. Rejent mówi synowi, że w intercyzie wpisał karę sto tysięcy dla strony, która zerwie umowę. W ten sposób chce mieć pewność, że umowa zostanie dotrzymana.

woli poślubić młodego Wacława. Podstolina przychodzi do Rejenta, podpisuje jego układy i przyznaje, że Wacław był przez nią kochany. Cześnika nawet nie uprzedza, tylko przez Papkina przesyła mu pożegnanie.

spada ze schodów za drzwiami. Rejent każe czterem pachołkom wskazać gościowi drogę. Za drzwiami słychać łoskot, jakby ktoś zleciał ze schodów.

myśli, że Rejent otruł go winem. Cześnik mruczy, że Rejent pewnie otruł Papkina winem. Gdy Papkin zostaje sam, zaczyna czuć ból brzucha i, płacząc, spisuje ostatnią wolę.

angielską gitarę i motyle. Klara dostaje angielską gitarę i kolekcję motyli, które są w zastawie. Testament pokazuje, że Papkin nie ma żadnego majątku, choć tak się przechwala.

sługa zapisał też jego ulubione wtrącenie. Cześnik dyktuje list niby od Klary do Wacława, a Dyndalski wiernie zapisuje także jego ulubione wtrącenie. To jedna z najzabawniejszych scen komedii.

żeni Wacława z Klarą bez zgody Rejenta. Cześnik zwabia Wacława podstępem i daje mu wybór: więzienie albo ślub z Klarą. W ten sposób krzyżuje plany Rejenta.

gość w jego domu jest nietykalny. Cześnik chwyta za szablę, ale przypomina sobie, że temu, kto wszedł w jego progi, włos z głowy spaść nie może. Odpasuje karabelę i rzuca ją na stół.

jej majątek należy naprawdę do Klary. Podstolina mówi, że majątek miała tylko na pewien czas, a teraz przypada on Klarze. Dlatego tak spieszyło jej się do zamążpójścia.

mocium panie. „Mocium panie” wtrąca Cześnik niemal w każdej wypowiedzi, nawet w największym gniewie.

Artemiza. Papkin grozi, wspominając „Ostrze mojej Artemizy”, ale przed Rejentem boi się nawet dobyć jej z pochwy. Pani Barska to szabla Cześnika.

córką jego brata. Spis osób nazywa Klarę synowicą Cześnika, a ona sama mówi do niego „stryju”. Cześnik jest jej opiekunem.

jest słodki i pokorny, ale podstępny. Cześnik mówi o nim: słodki, cichy, z pokorną twarzą, ale z diabłem w duszy. Rejent kłania się nisko, a po cichu knuje intrygi.

marszałkiem dworu Cześnika. Dyndalski to stary, wierny sługa Cześnika, w spisie osób nazwany marszałkiem. Słabo pisze, co widać przy dyktowaniu listu.

tchórzostwo i samochwalstwo. Papkin opowiada o wielkich bitwach i podbojach serc, a w niebezpieczeństwie się chowa. Komizm tej postaci wynika z tego rozdźwięku.

za księcia Radosława. Podstolina szukała na Litwie księcia Radosława, a Wacław wyznaje, że tytuł i imię były zmyślone. To był studencki wybryk.

z ironią i żartem. Didaskalia mówią, że Klara przez całą scenę odpowiada ironicznie, a wreszcie parska śmiechem. Jest bystra i umie się bronić przed natrętem.

Rejent. To ulubione powiedzenie Rejenta. Udaje nim pokorę i pobożność, choć sam wszystko dokładnie planuje.

do Wacława. Wacław, ukrywając, kim jest, namawia Cześnika do zgody z sąsiadem. Cześnik odpowiada, że prędzej słońce stanie i morze wyschnie.

o Cześniku i Rejencie. Po nieudanej próbie pogodzenia sąsiadów Wacław porównuje ich do ognia i wody. Ogniem jest porywczy Cześnik, wodą chłodny Rejent.

ktoś zrobił niekorzystną zamianę. Przysłowie mówi o zamianie czegoś cennego na coś gorszego. Cześnik rzuca je na stronie w ostatniej scenie, po niespodziewanym wyznaniu Podstoliny.

komedią. Fredro napisał komedię: utwór śmieszy postaciami, sytuacjami i językiem, a kończy się szczęśliwie zgodą i ślubem.

wierszem, głównie ośmiozgłoskowcem. Postacie mówią krótkimi, rymowanymi wersami po osiem sylab. Dzięki temu wiele kwestii łatwo zapamiętać i weszło do języka.

dawny spór o zamek w Odrzykoniu. Fredro dostał w posagu żony część zamku Kamieniec w Odrzykoniu i znalazł tam dokumenty o XVII-wiecznym sporze Firlejów i Skotnickich o zamek i mur. Wykorzystał ten pomysł w komedii.

w zamku podzielonym na dwie części. Ojciec Klary kupił zamek, ale drugą połowę ma Rejent. Mieszkania dzieli mur graniczny, o który toczy się spór.

szlachtę na wsi. Bohaterowie to szlachta żyjąca na wsi, z jej obyczajami: szablą, honorem, pieniactwem i sporami sąsiedzkimi.

w romantyzmie. Aleksander Fredro napisał „Zemstę” około 1833 roku, w czasach romantyzmu. Tworzył jednak niezależnie od stylu epoki, głównie komedie.