Katarynka – quiz i test

Miodową. Już na początku noweli narrator pokazuje pana Tomasza na spacerze ulicą Miodową w Warszawie. Ten spacer to jeden z jego stałych zwyczajów.

Wyzwał żartownisia na pojedynek. Mecenas zachorował z gniewu, a potem wyzwał sprawcę na pojedynek. Pokazuje to, jak bardzo nienawidził katarynek.

Za niewpuszczanie katarynek na podwórze. Mecenas umawiał się z każdym nowym stróżem, że ten nie wpuści katarynek. Za otwieranie bramy stróż dostawał osobno dwadzieścia groszy.

Dwie kobiety z małą dziewczynką. Wcześniej mieszkali tam urzędnik, krawiec i kłótliwa emerytka. Od św. Jana wprowadziły się dwie panie z ośmioletnią dziewczynką.

Z szycia i robienia pończoch. Jedna kobieta szyła, a druga robiła pończochy i kaftaniki na maszynie. Były ubogie i ciężko pracowały.

Patrzyła szeroko otwartymi oczami w słońce. Około czwartej mecenas zobaczył przez binokle, że dziecko wpatruje się prosto w słońce. Wtedy szepnął, że ona nie widzi.

Po ciężkiej gorączce w szóstym roku życia. Narrator cofa się w czasie i opowiada o chorobie. Dziewczynka przez kilka tygodni była nieprzytomna, a po wyzdrowieniu już nie widziała.

Czy zobaczy w nim siebie. Dziewczynka przyłożyła lusterko do twarzy i nic nie zobaczyła. Nie rozumiała, jak matka może ją w nim widzieć, a matka rozpłakała się.

Ubrała się i bawiła lalką, myśląc, że jest dzień. Matka znalazła córkę w kąciku, ubraną i bawiącą się lalką. Dla niewidomej dzień i noc zlały się w jedno.

Do piwnicy i na strych. Piwnica była dla niej nocą, a strych dniem pełnym odgłosów, wiatru i słońca. To pokazuje, jak ważne były dla niej wrażenia słuchowe.

Panowała tam cisza, a ona tęskniła za odgłosami. Na podwórze nie wpuszczano handlarzy, śpiewających bab ani kataryniarzy, a na strych i do piwnicy nie wolno jej było chodzić. W ciszy dziewczynka zaczęła tęsknić i marnieć.

Nad zawiłą sprawą o spadek. Przyjaciel poprosił go o radę w sprawie spadku po obywatelu X. W emerycie znów obudził się adwokat i siedział nad aktami całe dnie.

Zwymyślać kataryniarza przez okno. W łagodnym mecenasie zbudziły się dzikie instynkty. Skoczył do okna i otworzył usta, żeby krzyknąć na kataryniarza.

Niewidomą dziewczynkę tańczącą z radości. Niewidoma dziewczynka tańczyła i klaskała, a z jej oczu płynęły łzy. To punkt kulminacyjny noweli: mecenas widzi, ile ta muzyka dla niej znaczy.

Żeby co dzień wpuszczał katarynki. Mecenas zaczął jak zwykle, ale skończył odwrotnie: zapłaci stróżowi za wpuszczanie katarynek. Tak widać jego przemianę.

Prawnikiem. Pan Tomasz był najpierw obrońcą, a potem mecenasem, czyli adwokatem. Nie występował już w sądach, ale doradzał znajomym.

Sztuka: obrazy, koncerty i teatr. W jego mieszkaniu powstała galeria obrazów, odbywały się też wieczory koncertowe. Całe swoje uczucie skierował do sztuki.

Był pobłażliwy i liczył, że się poprawią. Gdy inni ganili artystę, mecenas mówił, że może się jeszcze wyrobi. Był wyrozumiały dla ludzkich słabości, poza katarynkami.

Stróż przyjechał ze wsi i nie zna zwyczajów domu. Lokaj krzyczał, że stróż tydzień temu przyjechał ze wsi i nie zna obyczajów domu. Mecenas nie rozmawiał z nowym stróżem, bo był zajęty sprawą spadku.

Po awanturze ze stójkowym trafił do aresztu. Lokaj w raporcie doniósł, że Kazimierz pokłócił się ze stójkowym i poszedł na tydzień do kozy. Dlatego bramy pilnował nowy stróż.

Uznał, że pan stracił rozum. Lokaj był zdziwiony i obrażony, a potem szeptał stróżowi do ucha, pokazując palcem na czoło. Nie rozumiał przemiany swojego pana.

Przyjaciółką matki, z którą razem pracowała. Matka połączyła się z przyjaciółką i obie przeniosły się do nowego lokalu. Dziewczynka mówiła do niej: pani.

Słyszała, jak brała konewkę i pompowała wodę. Dziewczynka po odgłosach odgadła, co robi Janowa, choć rozmowę za parkanem ledwie było słychać. Pokazuje to, jak wyostrzył się jej słuch.

Pan Tomasz. Tak mecenas tłumaczył swoją niechęć do katarynek. Uważał, że w katarynce muzyka staje się pracą maszyny.

Niewidoma dziewczynka. Dziewczynka powiedziała to w niedzielę, gdy dostała od matki bukiecik i usiadła w oknie. Mecenas się zgorszył, bo nie pojmował, jak może być smutno w domu, w którym on sam od lat miał dobry humor.

Do swojego lokaja. Lokaj nie rozumiał nowego rozkazu swojego pana. Mecenas odpowiedział mu dobrotliwie i odesłał do pracy.

Nowelą. To krótki utwór prozą z jednym głównym wątkiem i wyraźnym punktem zwrotnym, czyli nowela.

W pozytywizmie. Prus napisał nowelę w 1880 roku, w czasach pozytywizmu. Wolne Lektury też zaliczają ją do tej epoki.

W warszawskiej gazecie. Nowela ukazała się w październiku 1880 roku w „Kurierze Warszawskim”. Prus był dziennikarzem i często pisał do gazet.

Wrażliwość na cudze cierpienie. Mecenas wczuwa się w sytuację niewidomego dziecka i rezygnuje ze swojego dziwactwa. Często mówi się tu o motywie empatii.

Porównanie. Słowo „jak” łączy dwie rzeczy: mecenasa i tygrysa. To porównanie pokazuje, jak gwałtowny był jego gniew.