Lalka – quiz i test

galanteryjny. Już pierwsze zdanie powieści mówi o galanteryjnym sklepie J. Mincel i S. Wokulski. Sprzedaje się w nim rękawiczki, wachlarze, parasole i zabawki.

na dostawach dla wojska na wojnie. Kupiec Suzin namówił go do udziału w dostawach dla wojska w czasie wojny rosyjsko-tureckiej. Wokulski pojechał do Bułgarii i wrócił bogaty.

za udział w powstaniu styczniowym. Tekst mówi o tym pośrednio: radca Węgrowicz opowiada, że Wokulski „Gotował wraz z innymi piwo” i trafił aż pod Irkuck, a pan Łęcki mówi, że „Pokutował za uniesienia młodości”. Sam Wokulski wspomina, że oczerniano go jako „eks-powstaniec”.

w teatrze. Po śmierci żony Wokulski chciał zostać uczonym, ale w teatrze zobaczył pannę Izabelę. Od tej chwili cały jego wysiłek służy zdobyciu jej.

serwis i srebra. Izabela oddała serwis i srebra do jubilera, a kupił je Wokulski. W sklepie Izabela pyta go o to z oburzeniem, bo czuje się upokorzona.

barona Krzeszowskiego. Wokulski kupił klacz Krzeszowskich, która wygrała wyścig. Gdy baron robił przykre uwagi pannie Izabeli, Wokulski mu przerwał i wyzwał go na pojedynek; oficjalnie dlatego, że baron go potrącił.

metalu lżejszego od powietrza. Geist pokazuje Wokulskiemu metale lżejsze od wody i zapowiada, że szuka metalu lżejszego od powietrza. Wokulski widzi w tym szansę na nowe, sensowne życie.

złoty medalion z talizmanem z Paryża. Wokulski daje Izabeli medalion i pokazuje w nim „tę blaszkę, lekką jak pajęczyna”, przywiezioną z Paryża. Izabela nie rozumie jej wartości, a potem razem ze Starskim gubi blaszkę.

baronowa Krzeszowska. Baronowa twierdziła, że Stawska ukradła lalkę po jej zmarłej córce, i zabrała ją z rewirowym. Oskarżenie okazało się fałszywe.

w głowie lalki była nazwa jego firmy. Wokulski wyjaśnił, że sprowadza lalki w częściach. Sędzia odpruł głowę i w środku znalazł napis: Jan Mincel i Stanisław Wokulski.

rozmowę Izabeli ze Starskim po angielsku. Izabela i Starski rozmawiali po angielsku, pewni, że Wokulski ich nie rozumie. On jednak nauczył się tego języka i usłyszał, co naprawdę o nim myślą.

dróżnik Wysocki. Wokulski wysiadł z pociągu w Skierniewicach i w rozpaczy upadł na szyny przed nadjeżdżającym pociągiem. W ostatniej chwili ściągnął go z toru dróżnik Wysocki, któremu Wokulski wcześniej załatwił tu posadę.

Henryk Szlangbaum. Wokulski sprzedaje sklep, bo wiąże przyszłość z panną Łęcką, a w jej świecie kupiec uchodzi za kogoś gorszego. Rzecki źle się czuje pod nowym właścicielem.

o tym, że runęły ruiny zamku. Z murów zamku została jedna ściana, a kamień z wyciętym wierszem rozpadł się na kawałki. Szuman przypomina, że Wokulskiego widziano, gdy kupował naboje, więc czytelnik może się domyślać jego losu.

wstępuje do klasztoru. Po śmierci ojca Izabela wyjeżdża za granicę. Ochocki mówi doktorowi Szumanowi, że kuzynka wstępuje do klasztoru.

Julianowi Ochockiemu. Ochocki dostał największą sumę, a Rzecki, Helenka i dawni podopieczni mniejsze. Wokulski zostawia pieniądze młodemu uczonemu, jakby chciał, żeby ktoś skończył jego marzenia o nauce.

starym subiektem w sklepie. Rzecki od lat pracuje w sklepie i mieszka przy nim w pokoju z zakratowanym oknem. Jest najwierniejszym przyjacielem Wokulskiego.

w powstaniu na Węgrzech. Rzecki pisze w pamiętniku, że wyruszył z Katzem w 1848 roku i walczył z Austriakami w węgierskiej piechocie aż do jesieni 1849 roku, do klęski pod Vilagos. To powstanie węgierskie z czasów Wiosny Ludów.

w ród Bonapartych. Ojciec nauczył Rzeckiego wiary w Napoleonów i Rzecki czeka, aż kolejny z nich naprawi świat. W 1879 roku dochodzi go wieść, że młody książę Ludwik Napoleon zginął w Afryce w walce z Zulusami, choć Rzecki długo nie chce w nią uwierzyć.

o zbudowaniu machiny latającej. Ochocki, kuzyn Izabeli, zwierza się Wokulskiemu na spacerze, że myśli o machinie cięższej od powietrza, a nie o balonie. Nauka obchodzi go bardziej niż salony i kobiety.

zubożałym arystokratą, ojcem Izabeli. Łęcki stracił majątek, ma długi i musi sprzedać kamienicę. Mimo to żyje jak dawniej i chętnie korzysta z pieniędzy Wokulskiego.

jej młodzieńczą miłością. Prezesowa wspomina, że kochała ubogiego oficera, ale rodzina ich rozdzieliła. Dlatego tak serdecznie traktuje jego bratanka.

subiektem i dawnym kolegą Wokulskiego. Wokulski broni Szlangbauma przed docinkami innych subiektów, bo Henryk był jego kolegą, kiedy Wokulskiemu działo się bardzo źle.

oskarżony o zabójstwo, uciekł za granicę. Stawska żyje sama z córką Helunią i matką, bo mąż zniknął. Przez to ludzie plotkują o niej, choć jest uczciwa i pracowita.

z Heleną Stawską. Rzecki zbliża Wokulskiego do Stawskiej i marzy o ich ślubie. Sam jest w niej skrycie zakochany, a ona kocha Wokulskiego.

bawidamkiem i wnukiem prezesowej. Starski to cioteczny wnuk prezesowej Zasławskiej. Nie pracuje, flirtuje z kobietami i liczy na spadek po babce, a po jej śmierci chce obalić testament.

bogatą młodą wdową. Baron mówi o niej: wdowa, około trzydziestki, z dużym majątkiem. Wąsowska jest wesoła, dowcipna i lubi drażnić się z Wokulskim.

do Moskwy. Mraczewski był bardzo przystojnym, zarozumiałym subiektem. Po zwolnieniu Wokulski dał się ubłagać i po Wielkanocy wysłał go do Moskwy z wyższą pensją.

Mraczewski. Mraczewski oświadcza się Stawskiej, a ona po krótkim wahaniu go przyjmuje. Rzecki, który sam ją kochał, myśli, że mógłby zamieszkać przy nich.

ich kuzynką i wrogiem. W liście pani Meliton do Wokulskiego nazwano ją kuzynką i nieprzyjaciółką Łęckich. Baronowa chce tanio kupić kamienicę Łęckiego.

Stanisław Wokulski. To myśli Wokulskiego po utracie złudzeń co do Izabeli. Wyrzuca sobie, że kobiety znał z romantycznej poezji, a nie z życia.

do nakręcanych zabawek. Wieczorem w pustym sklepie Rzecki nakręca mechaniczne zabawki i patrzy, jak tańczą. Widzi w nich obraz ludzi, którzy ruszają się bez celu jak marionetki.

w latach 1878–1879. Powieść zaczyna się od słów „W początkach roku 1878”, a kończy jesienią następnego roku. Wydarzenia z przeszłości, jak powstanie, znamy ze wspomnień.

narrator trzecioosobowy i pamiętnik Rzeckiego. Większość powieści opowiada wszechwiedzący narrator. Część rozdziałów to pamiętnik, w którym Rzecki pisze w pierwszej osobie.

Rzecki, Wokulski i Ochocki. To popularne odczytanie powieści; według źródeł Prus myślał nawet o tytule „Trzy pokolenia”. Rzecki to idealista polityczny, Wokulski łączy romantyzm z pozytywizmem, a Ochocki chce służyć ludzkości nauką.

powieść realistyczna. Według historyków literatury „Lalka” to jedno z największych osiągnięć realizmu: pokazuje ludzi różnych warstw, prawdopodobne wydarzenia i czasy współczesne autorowi.

tło z prawdziwymi ulicami. Sklep stoi przy Krakowskim Przedmieściu, bohaterowie spacerują w Łazienkach, a Wokulski chodzi po biednych uliczkach przy Tamce i Dobrej. Miasto jest dokładnym obrazem społeczeństwa.

z rozdziałem o procesie o lalkę. Prus pisał, że tytuł zawdzięcza rozdziałowi o procesie o lalkę dziecięcą. Często odczytuje się go też w przenośni: lalką bywa nazywana piękna, ale chłodna Izabela.

nie wszystek umrę. To słowa Horacego, które proboszcz z Zasławia radził wyciąć na krzyżu. Ochocki po ich przeczytaniu mówi „Masz rację”, co zostawia zakończenie otwarte: może Wokulski żyje.