W pustyni i w puszczy – quiz i test

w Port-Saidzie. Staś urodził się i wychował w Port-Saidzie nad Kanałem Sueskim, a Nel mieszkała tam z ojcem w willi nad kanałem. Od tego miasta zaczyna się cała historia.

mieli ocenić roboty przy kanałach. Pan Tarkowski i pan Rawlison byli inżynierami i zaproszono ich do obejrzenia kanałów w prowincji El-Fajum. Dzieci przyjechały do nich na święta.

Chamis powiedział, że ojcowie je wzywają. Chamis skłamał, że ojcowie kazali przywieźć dzieci. Ojcowie czekali na nie w El-Fachen, a dzieci zabrano na pustynię.

miały zostać wymienione na rodzinę Smaina. Fatmy i jej dzieci nie wypuszczono z Egiptu. Porywacze wieźli dzieci do Smaina, by mógł je wymienić na żonę i swoje dzieci – mówi o tym Mahdi. Sam pomysł porwania wyszedł od Fatmy.

rzucił się na Gebhra i chwycił go za gardło. Staś skoczył na Gebhra jak żbik, choć sam dostał potem batem. Pokazuje to, że od początku broni Nel bez względu na strach.

zastrzelić wielbłądy, żeby zatrzymać karawanę. Staś nie chciał zabijać ludzi, więc postanowił powystrzelać wielbłądy. Porywacze go złapali i ukarali.

pies Saba. Saba dopadł karawanę o świcie w skalistym wąwozie, gdy porywacze szykowali się do dalszej drogi. Beduini wzięli go za lwa, bo „saba” po arabsku znaczy lew. Od tej chwili pies towarzyszy dzieciom i broni ich przez całą podróż.

Chartum. Dzieci nocowały w zniszczonym Chartumie, a potem przeprawiły się do Omdurmanu, gdzie mieszkał Mahdi.

żeby przyjął jego naukę. Mahdi zapytał, czy Staś chce przyjąć jego naukę. Staś odmówił, bo nie chciał zmieniać wiary ze strachu.

do Faszody, do Smaina. Mahdi powiedział, że dzieci porwano dla Smaina, więc trzeba je jemu odesłać. Grek gniewał się na Stasia, bo uważał, że w tamtych stronach dzieci czeka śmierć.

żebrał i nosił glinę na budowie. Gebhr nie dawał dzieciom jeść, więc Staś żebrał i pracował. Oddawał Nel prawie wszystko, a sam był głodny.

wyruszył na wyprawę po niewolników. Smain wyruszył na wyprawę po niewolników dwa dni przed przybyciem dzieci. Dlatego wysłano je za nim w dalszą drogę.

zabić Kalego i rzucić go lwu. Gebhr chciał zarżnąć Kalego, żeby lew zajął się jego ciałem. Staś zrozumiał, że potem zginą on i Nel, więc poprosił o broń.

Gebhra, Chamisa i dwóch Beduinów. Staś był pewien, że Gebhr zamorduje potem jego i Nel, więc zastrzelił jego i Chamisa, a potem dwóch Beduinów, którzy rzucili się na niego (rannego dopadł jeszcze Saba). Idrysa przy tym nie było – został chory w Omdurmanie.

w pustym pniu baobabu. Staś urządził mieszkanie w ogromnym, spróchniałym pniu baobabu. Chroniło ono przed deszczem i zwierzętami.

wysadził skałę prochem z nabojów. Słonia zamykała w wąwozie skała. Staś wysypał proch z nabojów, zrobił minę i rozsadził głaz.

na febrę. Nel miała dreszcze i wysoką gorączkę, czyli ataki febry. Staś bał się, że umrze, dlatego szukał dla niej pomocy.

chininę. Ranny Linde dał Stasiowi dwa słoiki chininy. Dzięki codziennym dawkom zdrowie Nel się poprawiło.

żeby wysłać wiadomość z prośbą o pomoc. Na latawcach Staś pisał, kim są i gdzie są, i prosił o pomoc. Napisy prosiły o wiadomość do Port-Saidu.

w Mombassie. Po depeszach od kapitana Glena ojcowie popłynęli parowcem do Mombassy. Tam dzieci wpadły im w objęcia.

po latach Staś żeni się z Nel. Po dziesięciu latach Staś z ojcem odwiedza Rawlisonów w Anglii i żeni się z Nel. Na końcu młodzi Tarkowscy osiadają w Polsce.

Staś prawie 14, Nel 8. Staś „kończył rok czternasty”, czyli niedługo miał skończyć czternaście lat, a Nel miała osiem lat. Staś często przechwala się przed nią swoim wiekiem.

Angielką. Nel to mała Angielka, córka pana Rawlisona. Staś jest Polakiem, a jego zmarła matka była Francuzką.

starszym bratem. Idrys był starszym bratem Gebhra i dowodził karawaną. Często powstrzymywał okrutnego brata.

krewną. Mahdi sam mówi, że Fatma, żona Smaina, jest jego krewną. Dlatego porywacze liczyli na nagrodę.

Grek Kaliopuli. Grek Kaliopuli chciał ocalić dzieci i podpowiadał Stasiowi, co ma mówić u Mahdiego. Staś nie posłuchał jego rady.

niewolnikiem Gebhra. Kali był niewolnikiem okrutnego Gebhra, który bił go korbaczem. Gdy dzieci zostały same w puszczy, stał się ich wiernym sługą i przyjacielem.

emir podarował ją Nel jako służącą. Na prośbę Hatima emir dał Nel młodą służącą z plemienia Dinka. Imię Mea wymyślił dla niej Staś.

Nel uważała, że był królem słoni. Nel zapewniała, że zanim słoń wpadł do wąwozu, był królem wszystkich słoni w Afryce.

szwajcarskim podróżnikiem. Linde był podróżnikiem ze Szwajcarii, poranionym przez dzika. Jego ludzie umierali w obozie na śpiączkę.

Kali. Po bitwie z Samburu Fumba został śmiertelnie raniony włócznią. Wojownicy okrzyknęli królem jego najstarszego syna Kalego.

kapitana Glena i doktora Clary’ego. Glen i Clary poznali dzieci w pociągu do Kairu. Gdy Staś wystrzelił racę, ich wyprawa odpowiedziała racami i przyszła na ratunek.

gdy Kali zabierze komuś krowy. Na Górze Lindego Staś pytał Kalego o dobre i złe uczynki. Kali odpowiedział, że dobry uczynek to zabrać komuś krowy – na początku myślał tylko o własnej korzyści.

Staś. Tak Staś zachwycił się mastyfem, którego pan Tarkowski sprowadził dla Nel. Jego słowa się sprawdzają, bo Saba broni dzieci w całej podróży.

Nel. Nel tak odpowiedziała na pytanie, czy boi się burz na morzu. Pokazuje to, jak bardzo ufa Stasiowi.

Nel. Tak Nel prosiła Stasia, gdy przyniósł jej jedzenie w głodującym Omdurmanie. Staś skłamał, że już jadł, choć był głodny.

powieść przygodowa. To długa powieść z wieloma przygodami: porwaniem, ucieczką, polowaniami i podróżą przez Afrykę.

dwie części podróży: przez pustynię i przez dżunglę. Najpierw dzieci jadą na wielbłądach przez pustynię do Sudanu, a potem wędrują przez afrykańską puszczę.

w Sudanie. Mahdi poprowadził w Sudanie powstanie przeciw władzy Egiptu i Anglików. Porywacze wieźli dzieci właśnie do niego.

„Jeszcze Polska…”. Staś wyrył początek Mazurka Dąbrowskiego, dziś polskiego hymnu. Anglicy dziwili się, że nie wyrył swojego nazwiska – to znak jego przywiązania do Polski.