Zbrodnia i kara – quiz i test

srebrny zegarek po ojcu. W pierwszym rozdziale Raskolnikow idzie do Alony Iwanowny niby po to, by zastawić zegarek ojca. Naprawdę robi próbę przed zbrodnią: liczy kroki i ogląda mieszkanie.

pijanych chłopów, którzy katują starą szkapę. Sen z rozdziału V części I wraca do dzieciństwa: chłopiec patrzy, jak chłop zabija batem i drągiem konia. Po przebudzeniu Raskolnikow na chwilę wyrzeka się swojego zamiaru.

słyszy na placu, że Lizawiety nie będzie wieczorem w domu. Pod koniec rozdziału V części I Raskolnikow przypadkiem słyszy na placu Siennym, że Lizawieta wyjdzie następnego dnia wieczorem. Odbiera to jak znak losu.

że śmierć lichwiarki przyniosłaby korzyść wielu ludziom. W rozdziale VI części I obcy student mówi to, co Raskolnikow sam myśli: jedno złe życie w zamian za tysiące uratowanych. Bohater czuje, że to podsunięta mu myśl.

zawiniątko udające srebrną papierośnicę. Raskolnikow przygotował deseczkę z żelazną blaszką i mocno ją owinął. Gdy lichwiarka mozoli się z supłem, on wyjmuje siekierę (część I, rozdziały VI–VII).

wraca niespodziewanie i zastaje go w mieszkaniu. Lizawieta wraca niespodziewanie i Raskolnikow zastaje ją pośrodku pokoju, w którym leży zabita siostra. Według wielu interpretacji zabicie łagodnej, bezbronnej kobiety niszczy obraz zbrodni w imię idei (część I, rozdział VII).

chowa je pod kamieniem na obcym podwórzu. W rozdziale II części II Raskolnikow chce wyrzucić łup do kanału, ale ostatecznie ukrywa go pod kamieniem. Nawet nie zagląda do sakiewki, co pokazuje, że nie chodziło mu o pieniądze.

mdleje, gdy urzędnicy mówią o zabójstwie. Wezwanie dotyczy długu wobec gospodyni, ale w kancelarii rozmawia się o zbrodni i Raskolnikow traci przytomność. To budzi pierwsze podejrzenia (część II, rozdział I).

zostaje stratowany przez konie powozu. Raskolnikow znajduje na ulicy przejechanego Marmieładowa i każe zanieść go do domu, gdzie ten umiera przy rodzinie (część II, rozdział VII).

Dunia zrywa je po kłótni z Łużynem. Łużyn żąda, by Raskolnikowa nie było na spotkaniu, a potem obraża rodzinę. Dunia każe mu odejść (część IV, rozdziały II–III).

jeden z malarzy z kamienicy lichwiarki. Malarz, który w dniu zbrodni pracował w pustym mieszkaniu w kamienicy lichwiarki, bierze winę na siebie, bo chce przyjąć cierpienie. Fałszywe przyznanie się na chwilę ratuje Raskolnikowa (część IV, rozdział VI).

o kradzież banknotu, który sam jej podrzucił. Łużyn chce skłócić Raskolnikowa z rodziną, więc wsuwa Soni pieniądze i publicznie robi z niej złodziejkę. Intryga upada (część V, rozdział III).

by na rozstajach ucałował ziemię i przyznał się. Sonia każe mu pokłonić się ludziom i ziemi, przyjąć cierpienie i tak odkupić winę. Raskolnikow spełni to w części VI na placu Siennym.

po jej strzałach z rewolweru oddaje jej klucz. Dunia strzela do niego i lekko go rani. Gdy Swidrygajłow pojmuje, że nigdy go nie pokocha, pozwala jej odejść (część VI, rozdział V).

strzela sobie w głowę na ulicy rano. Po nocy pełnej koszmarów Swidrygajłow zabija się rano przy wieży, na oczach strażnika. Wcześniej zabezpiecza pieniędzmi dzieci Katarzyny Iwanowny i daje dużą sumę swojej narzeczonej (część VI, rozdział VI).

na komisariacie, przed oficerem policji. Po pokłonie na placu Siennym idzie na ten sam komisariat co w części II. Najpierw wychodzi bez słowa, ale na podwórzu widzi Sonię, wraca i mówi, że zabił lichwiarkę i jej siostrę (część VI, rozdział VIII).

osiem lat katorgi na Syberii. Sąd złagodził wyrok, bo bohater sam się przyznał, a jego stan w chwili zbrodni uznano za chorobliwy. Epilog przenosi akcję do syberyjskiego więzienia.

pomoc biednemu studentowi i ratowanie dzieci z pożaru. Na procesie wyszło na jaw, że Raskolnikow utrzymywał chorego kolegę i wyniósł dzieci z płonącego domu. Epilog pokazuje, że nie był zwykłym przestępcą.

zaraza, po której każdy uważa tylko siebie za mądrego. Sen o zarazie pokazuje świat ludzi pewnych swojej racji, którzy się wzajemnie niszczą. Często odczytuje się go jako obraz skutków teorii bohatera (epilog, rozdział II).

studentem prawa, który przerwał naukę. Raskolnikow porzucił studia z braku pieniędzy i całymi dniami leży w ciasnej izdebce pod dachem. Matka w liście nazywa go studentem prawa (część I, rozdział III).

młodszą przyrodnią siostrą. Lizawieta była dobra, cicha i całkowicie zależna od siostry, która nią pomiatała. Więcej o niej Raskolnikow słyszy z rozmowy studenta w szynku (część I, rozdział VI).

by wyżywić głodną rodzinę ojca. Marmieładow opowiada, że Sonia wzięła żółty bilet, gdy dzieci macochy nie miały co jeść (część I, rozdział II). Mimo to, według wielu interpretacji, pozostaje czysta wewnętrznie i głęboko wierzy.

macochą. Katarzyna Iwanowna to druga żona Marmieładowa, dumna i chora na gruźlicę. Ma troje małych dzieci z pierwszego małżeństwa.

Razumichin. Razumichin, kolega ze studiów, jest pracowity, hałaśliwy i serdeczny. Sprowadza lekarza i karmi przyjaciela (część II, rozdział III), a w Duni zakochuje się, gdy przyjeżdża ona do Petersburga (część III, rozdział I); o ich ślubie mówi epilog, rozdział I.

u Swidrygajłowów. Swidrygajłow nagabywał Dunię, a jego żona Marfa Pietrowna najpierw wypędziła ją z domu, potem przeprosiła. Opisuje to list matki (część I, rozdział III).

ubogą, która będzie mu wdzięczna. Matka pisze, że Łużyn chciał poślubić uczciwą dziewczynę bez posagu, by widziała w mężu dobroczyńcę. Ta uwaga pokazuje jego chęć władzy nad żoną (część I, rozdział III).

prowadzi z nim rozmowy i czeka, aż sam się zdradzi. Porfiry nie ma dowodów, więc gra z podejrzanym psychologicznie. W końcu otwarcie mówi mu, że wie, i radzi przyznać się (część VI, rozdział II).

Swidrygajłow. Swidrygajłow wynajmuje pokój tuż obok mieszkania Soni. Podsłuchuje już rozmowę o Łazarzu (część IV, rozdział IV), a potem wyznanie zbrodni (część V, rozdział IV), i tą tajemnicą próbuje szantażować Dunię.

Lebieziatnikow. Lebieziatnikow, u którego mieszka Łużyn, przyznaje, że widział, jak Łużyn wsuwa Soni banknot. Sonia zostaje oczyszczona (część V, rozdział III).

od Lizawiety. Sonia mówi, że książkę przyniosła jej Lizawieta, z którą się przyjaźniła. Ten szczegół łączy ofiarę zbrodni z drogą do odrodzenia mordercy (część IV, rozdział IV).

w 1866 roku, w odcinkach w czasopiśmie. Rozdziały powieści drukował w odcinkach w 1866 roku miesięcznik Russkij Wiestnik. Utwór szybko przyniósł Dostojewskiemu sławę.

w Petersburgu, w upalnym lipcu. Powieść zaczyna się w upalny wieczór na początku lipca w Petersburgu. Duszne miasto z szynkami i podwórzami-studniami odbija stan bohatera.

niezwyczajni mogą przekroczyć prawo dla wielkiej idei. Raskolnikow dzieli ludzi na zwyczajnych, którzy mają słuchać prawa, i niezwyczajnych, którzy mogą przelać krew dla swojej idei. Wyjaśnia to Porfiremu w części III, rozdziale V.

z artykułu Raskolnikowa o przestępstwie. Porfiry przeczytał w czasopiśmie artykuł, o którego druku sam autor nie wiedział. Rozmowa o nim to pierwszy pojedynek śledczego z podejrzanym (część III, rozdział V).

Napoleon. Napoleon to dla bohatera ktoś, komu wolno przelewać krew, bo zmienia świat. Po zbrodni Raskolnikow pojmuje, że sam Napoleonem nie jest (część III, rozdziały V–VI).

nadzieję na duchowe odrodzenie Raskolnikowa. Sonia czyta ten fragment Ewangelii na prośbę Raskolnikowa (część IV, rozdział IV). Często odczytuje się go jako zapowiedź przemiany bohatera, który jest jak umarły za życia, a w epilogu zaczyna nowe życie.

powieść psychologiczna. Najważniejsze dzieje się w umyśle bohatera: lęk, gorączka, kłótnia z sumieniem. Dlatego najczęściej nazywa się ją powieścią psychologiczną, choć ma też elementy powieści sensacyjnej.

wiele równorzędnych głosów, z których autor żadnego nie narzuca. Termin wprowadził Michaił Bachtin. W powieści swoje racje głoszą równorzędnie Raskolnikow, Sonia, Swidrygajłow, Porfiry czy Łużyn.

sam odbył kilka lat katorgi na Syberii. Za udział w kółku pietraszewców pisarz został skazany na śmierć, ale karę zamieniono na katorgę w Omsku. Znał więc z własnego doświadczenia życie więźniów.